Στην ομάδα που συστήνεται από είναι το ινστιτούτο του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την σύγκληση των προοδευτικών δυνάμεων συμμετέχει ο καθηγητής της πολυτεχνικής σχολής Ξάνθης Βασίλης Τσαουσίδης. Ο ίδιος σε ανάρτηση του σημειώνει:
Η συμμετοχή κρίνει το αποτέλεσμα, όχι το αντίστροφο.
Δυο λόγια για τη συμμετοχή μου στην προσπάθεια της ομάδας που συγκροτήθηκε, υπό τον συντονισμό του Γιώργου Σιακαντάρη και, τελικά, του Αλέξη Τσίπρα, με στόχο να παρουσιαστεί ένα αυθεντικό και σύγχρονο πολιτικό πλαίσιο που μπορεί να ενώσει τους προοδευτικούς πολίτες.
Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον όρο «προοδευτικός πολίτης». Κάποιοι θεωρούν ότι προοδευτικός είναι όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως (κεντρο-)αριστερός. Προσωπικά, θεωρώ προοδευτικούς εκείνους που σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τους κανόνες του δικαίου – και που διαμαρτύρονται, ακόμη και με προσωπικό κόστος, όταν καταπατώνται τα δικαιώματα των συναδέλφων τους, των φίλων τους, των συμπολιτών τους· όχι μόνο τα δικά τους. Προοδευτικούς θεωρώ, επίσης, αυτούς που ξεπερνούν τις προκαταλήψεις τους, διορθώνουν τα λάθη τους και προχωρούν. Και τέλος, προοδευτικούς θεωρώ εκείνους που είναι έντιμοι και γενναιόδωροι – και δεν οχυρώνονται πίσω από ιδεοληψίες, θρησκοληψίες ή προσχηματικές δικαιολογίες για να διασφαλίσουν το προσωπικό τους όφελος.
Η δική μου σκοπιά σε αυτή την απόπειρα σύνθεσης ενός πολιτικού πλαισίου που απευθύνεται σε προοδευτικούς πολίτες είναι προφανώς αυτή της τεχνολογίας. Την έχω περιγράψει συνοπτικά σε δημόσιες αναρτήσεις και συνεντεύξεις και αναλυτικά στο πρόσφατο βιβλίο μου για τα Ναι και Όχι της Τεχνητής Νοημοσύνης. Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό: οι νέες τεχνολογίες -με προμετωπίδα την Τεχνητή Νοημοσύνη- εισέρχονται σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ένα σύγχρονο, προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις νέες τεχνολογίες αποσπασματικά, ως ειδικό κεφάλαιο ή τεχνικό παράρτημα. Οφείλει να τις αναγνωρίσει ως πολιτικό δικαίωμα· ως παράγοντα που αναδιαμορφώνει συνολικά τις κοινωνικές σχέσεις, την εργασία και τη δημοκρατία· και ως υποχρέωση απέναντι στις επόμενες γενιές, να χρησιμοποιηθούν με όρους βιωσιμότητας, ώστε να παραδώσουμε έναν πλανήτη βιώσιμο. Αυτές οι προϋποθέσεις συνιστούν νέα πολιτικά δεδομένα που επανακαθορίζουν την ίδια την πολιτική. Σε αυτή τη βάση θα κινηθεί η δική μου συνεισφορά στην ομάδα.
Κανείς δεν μπορεί να ταυτιστεί a priori με κάτι που ακόμη δεν έχει δημιουργηθεί· προσωπικά, ταυτίζομαι με την ανάγκη να δημιουργηθεί. Το απαιτεί η συγκυρία. Για να έχει αποτέλεσμα η προσπάθεια, πρέπει να ικανοποιηθούν δύο βασικές συνθήκες:
Η πρώτη αφορά ένα σαφές πλαίσιο αρχών και αξιών – και το αντίστοιχο εφαρμοστικό τους πλαίσιο για την υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, την εργασία, την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία, υπό όρους που διαμορφώνονται από τα νέα μοντέλα εκπαίδευσης, εργασίας, παραγωγής και συγκέντρωσης του πλούτου – μοντέλα που, χωρίς θεσμικό έλεγχο ή δημόσια εποπτεία, αλλοιώνουν την έννοια της «αξίας», απειλούν τη δίκαιη ανταμοιβή της εργασίας, παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και παρακάμπτουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη λογοδοσία.
Η δεύτερη είναι οργανωτική. Δεν μπορεί, σε αυτή την περίοδο που διανύουμε, να συγκροτηθεί ένα ενιαίο προοδευτικό μέτωπο ως άθροισμα φθαρμένων μηχανισμών μικρότερων, απαξιωμένων κομμάτων. Μια τέτοια απόπειρα θα κατέληγε αναπόφευκτα σε αλισβερίσια και συναλλαγές και γρήγορα θα οδηγούσε τον προοδευτικό κόσμο σε ακόμη μεγαλύτερη διάσπαση.
Η ειδοποιός διαφορά, λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο της συγκρότησης μιας ενιαίας προοδευτικής παράταξης: στη μία περίπτωση ενώνουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος· στην άλλη επιχειρούμε συνειδητά να τις ξεπεράσουμε. Επομένως, είναι κρίσιμη η συμμετοχή στην προσπάθεια τώρα, για να υπάρχει αποτέλεσμα — όχι εφόσον υπάρξει αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια, η συμμετοχή καθορίζει το αποτέλεσμα, όχι το αντίστροφο.
Την κρίσιμη ώρα που η προοδευτική κοινωνία κραυγάζει για κάτι αποτελεσματικό, η προσπάθεια σύγκλισης, έστω και με κάποιες υποχωρήσεις ή διαφωνίες, συνιστά γενναία πολιτική και κοινωνική πράξη. Αντίθετα, η ανυποχώρητη και ασυμβίβαστη περιχαράκωση οδηγεί – τεκμηριωμένα – σε φθορά και διχασμό.
Ο διχασμός, όμως, είναι το όπλο του αντιπάλου: παγιδεύει τους πολίτες στα συναισθήματα, τις εμπάθειες και τις προκαταλήψεις τους, ώστε να βλέπουν τα πρόσωπα και όχι το διακύβευμα, τις αστοχίες και όχι τις επιτυχίες, το δέντρο και όχι το δάσος. Να διχάζονται αντί να ενώνονται. Να είναι αδύναμοι αντί να είναι παντοδύναμοι.
«Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον πολλαπλών κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών και δημοκρατικών προκλήσεων, ο από τα κάτω διάλογος για μια νέα προγραμματική και αξιακή σύνθεση καθίσταται πιο επίκαιρος από ποτέ».
«Με στόχο να συμβάλει ουσιαστικά σε αυτή τη διαδικασία, το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα συγκροτεί Ομάδα Εργασίας, η οποία θα επιδιώξει να εμπλουτίσει τον θεωρητικό προβληματισμό και να προχωρήσει την κοινή προβληματική των τριών ρευμάτων», σημειώνει το ΙΑΤ, τονίζοντας πως «κεντρική επιδίωξη είναι η συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου και η διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων, που θα προασπίζεται όσα μας ανήκουν από κοινού, συγκροτώντας μια πειστική εναλλακτική στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού».
«Στο πλαίσιο αυτό, η Ομάδα θα εργαστεί για τη διαμόρφωση ενός συγκροτημένου κειμένου πολιτικών αρχών και κατευθύνσεων, που θα αποτυπώνει τη νέα κοινή προγραμματική και αξιακή αφετηρία. Με τον τρόπο αυτό, φιλοδοξεί να συμβάλει στη διαμόρφωση ενός ανανεωμένου αλλά και συνεκτικού πολιτικού στίγματος με διάρκεια και προοπτική», προσθέτει.
Συντονιστής της Ομάδας θα είναι ο Γιώργος Σιακαντάρης, δρ Κοινωνιολογίας και συγγραφέας και τα υπόλοιπα μέλη τα εξής:
- Νίκος Αλατάς, Διεθνολόγος Πολιτικός Επιστήμονας
- Πολυμέρης Βόγλης, Καθηγητής Κοινωνικής Ιστορίας Παν. Θεσσαλίας
- Δώρα Κοτσακά, Πολιτική Επιστήμονας, Αναπληρώτρια Συντονίστρια ΙΝΑΤ
- Φανή Κουντούρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πολιτικής Επικοινωνίας Πάντειο Πανεπιστήμιο
- Νίκος Μαραντζίδης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Παν. Μακεδονίας
- Ιωάννα Ναούμ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ
- Νίκος Ράπτης, Επιχειρηματίας, εκπαιδευτικός
- Φωτεινή Σιάνου, Συνδικαλίστρια – Φεμινίστρια, Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων
- Αρης Στυλιανού, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας ΑΠΘ
- Βασίλης Τσαουσίδης, Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΔΠΘ
- Θόδωρος Τσέκος, Ομότιμος Καθηγητής Δημόσιας Διοίκησης Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
- Λάμπρος Φλιτούρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Παν. Ιωαννίνων
