Σήμερα η ανθρωπότητα στέκεται σιωπηλή μπροστά σε μια ανείπωτη τραγωδία. Εκατόν εξήντα πέντε κορίτσια, εκατόν εξήντα πέντε μικρές ζωές, εκατόν εξήντα πέντε παιδικά όνειρα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κάτω από τα ερείπια ενός σχολείου. Ένα σχολείο που θα έπρεπε να είναι τόπος γνώσης, ελπίδας και μέλλοντος μετατράπηκε σε τόπο θανάτου.
Εκατόν εξήντα πέντε σχολικές τσάντες έμειναν κλειστές. Εκατόν εξήντα πέντε θρανία έμειναν άδεια. Εκατόν εξήντα πέντε μητέρες αγκαλιάζουν τώρα μόνο τη σιωπή και κοιτούν τον ουρανό αναζητώντας μια απάντηση που δεν έρχεται ποτέ.
Και όμως ο κόσμος μοιάζει να συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα. Οι ειδήσεις περνούν γρήγορα, οι αντιδράσεις είναι λίγες και η παγκόσμια συνείδηση μοιάζει να κοιμάται μπροστά σε μια τόσο μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία.
Αναρωτιέται κανείς με πόνο στην καρδιά. Αν αυτά τα παιδιά είχαν γεννηθεί αλλού, αν ήταν παιδιά μιας δυτικής πόλης, αν ήταν κόρες μιας ευρωπαϊκής ή αμερικανικής οικογένειας, θα ήταν άραγε η ίδια αυτή σιωπή; Θα περνούσε ο θάνατός τους τόσο αθόρυβα μέσα από τις σελίδες της ιστορίας;
Η ζωή ενός παιδιού δεν έχει πατρίδα. Ο πόνος μιας μάνας δεν έχει θρησκεία. Το δάκρυ ενός πατέρα δεν γνωρίζει σύνορα. Είτε είναι παιδί χριστιανών είτε μουσουλμάνων είτε Ιουδαίων κάθε παιδί είναι ιερό και κάθε παιδική ζωή έχει την ίδια αξία μπροστά στον Θεό και μπροστά στην ανθρωπότητα.
Όταν χάνεται ένα παιδί χάνει ολόκληρη η ανθρωπότητα ένα κομμάτι από το μέλλον της. Χάνονται τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν, οι ελπίδες που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν, τα χαμόγελα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.
Αν ήταν η δική σου κόρη; Αν ήταν η δική μου κόρη; Αν ήταν η κόρη οποιουδήποτε ανθρώπου πάνω σε αυτή τη γη θα υπήρχε άραγε η ίδια αυτή αδιαφορία;
Η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να μετριέται με γεωπολιτικά μέτρα ούτε με την εθνικότητα ούτε με τη θρησκεία. Οι εκατόν εξήντα πέντε αυτές μικρές ψυχές δεν είναι αριθμοί σε μια είδηση. Είναι πρόσωπα, είναι παιδικές φωνές, είναι όνειρα που χάθηκαν για πάντα μέσα στη σκόνη ενός βομβαρδισμένου σχολείου.
Η μνήμη τους μας καλεί να μην συνηθίσουμε ποτέ τον θάνατο των παιδιών. Να μην αποδεχτούμε ποτέ την αδικία ως κανονικότητα. Να θυμόμαστε ότι μπροστά στον θάνατο ενός παιδιού δεν υπάρχουν Ανατολές και Δύσεις.
Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος και η συνείδησή του. Και σήμερα αυτή η συνείδηση δοκιμάζεται σκληρά μπροστά στα εκατόν εξήντα πέντε μικρά κορίτσια που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Υστερόγραφο:
Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν αυτά τα μικρά κορίτσια ήταν χριστιανάκια ορθόδοξα ή καθολικά, μουσουλμανάκια σιίτες ή σουνίτες ή παιδιά οποιασδήποτε άλλης πίστης.
Μπροστά στον θάνατο ενός παιδιού όλες οι θρησκείες σιωπούν και όλες οι καρδιές οφείλουν να πονάνε το ίδιο.
Γιατί το δάκρυ μιας μάνας είναι το ίδιο σε κάθε γωνιά της γης και η παιδική ζωή είναι ιερή για όλη την ανθρωπότητα.
Με λύπη και θλίψη
Γιώργος Φ. Μπατζακίδης
Ιστορικός Ερευνητής.
